پندار نیک، گفتارنیک، کردارنیک

خوب توی مطلب قبلی گفته بودم که ماجرای این دامنه شخصی ام یعنی taghavi.org رو بگم. راستش ماجرا خیلی جالب و در عین حال دردناک بود. یک بدشانسی خیلی ساده. فکر کنم سال ۲۰۰۵ بود که با یکی از بچه های فامیل نشسته بودم گفتیم بیایم این دامنه رو بگیریم و ازش استفاده کنیم. داشتیم توی دنیای وب می گشتیم که یک دفعه چشمم افتاد به یک آگهی که ای کاش چشمم هیچ وقت بهش نمی افتاد. آگهی مال MySQL بود. اون موقع تازه MySQL5 اومده بود و مای اس کیو ال! برای این که این نسخه جدید رو به دنیا بشناسونه و بتونه کاربران بیشتری رو جذب کنه با یک شرکتی قرارداد بسته بود و دامنه مجانی به اضافه هاست و دیتابیس و … میداد. ما ایرانی ها هم که برای محصولات مجانی شیرجه میریم. آب در کوزه و ما گرد جهان می گردیم!‌ رفتیم و خلاصه ثبت نام کردیم و رفتیم توی فرمی که باید مشخصات و … رو پر کنیم که دامین و هاست رو بهمون بدن. همه چیزایی که می خواست رو پر کردیم و یک بار همه چیز رو چک کردیم و تا این دکمه submit رو زدیم چشمتون روز بد نبینه برق رفت!‌ قضیه هم این طوری بود که گذرواژه مربوطه رو به ایمیلی که معرفی کرده بودیم می فرستاد. خلاصه برق ها اومد و رفتیم ببینیم چی شد. ایمیل رو که چک کردیم چیزی نیومده بود رفتیم توی همون فرمه که دوباره از اول کار رو انجام بدیم که می گفت که این دامنه هم اکنون ثبت شده!‌ هیچ مکانیزمی هم برای گذرواژه از دست رفته قرار نداده بودن. خلاصه ما موندیم و یک دامین ثبت شده و دو عدد دل سوخته!‌

چند روز پیش این دامنه آزاد شد و من که از یک ماه پیش یک شمارنده نوشته بودم که هر روز بهم خبر بده چند روز مونده مثل قحطی زده ها پریدم و گرفتم و این شد که شما الان این وبلاگ رو می بینید!